Het pad van een toegewijde tandarts
Is een tandarts altijd een tandarts, zelfs na het verlies van de BIG-registratie? Deze vraag kwam in mij op toen mijn vader onlangs overleed en we zijn rouwadvertentie aan het opstellen waren. Moesten we naast de rollen van echtgenoot, vader en opa ook vermelden dat hij tandarts was, hoewel hij al 27 jaar met pensioen was? Het gaat hier niet zomaar om een persoon die is heengegaan, want hij was voorheen tandarts.
De essentie ligt misschien in de vraag of je een tandarts bén of dat je enkel als tandarts functioneert. Dit betekent dat je buiten de reguliere patiëntenzorg ook daadwerkelijk gepassioneerd bezig bent met het vak. Het onderscheid hierbij is tussen de bevlogen tandartsen, die niet per se lid hoeven te zijn van een vereniging, en de tandartsen die slechts de klok uittikken. Gepassioneerd zijn is een keuze, geen verplichting.
In de tijd van mijn vader was passie voor het vak geen keuze, aangezien bijna elke tandarts een eigen praktijk had met alle bijbehorende hectiek. Hij runde zijn eigen praktijk aan huis (met aanvankelijk maar liefst 12000 patiënten) en had maandelijks een uiterst druk weekenddienstschema. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde, waardoor hij niet alleen als tandarts werkte, maar ook écht de tandarts was. Gedreven door omstandigheden.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd dook hij onder in Muggenbeet, waar hij in zijn vroege carrière een tweede woning had gekocht, net als vele andere tandartsen uit die tijd die elders een toevluchtsoord hadden. Privacy was voor een dorpsarts misschien niet vanzelfsprekend, maar gelukkig wel te koop.
Na 30 jaar van hard werken was het voor mijn vader genoeg. Het was tijd om het werk achter zich te laten, maar ook om het tandarts-zijn achter zich te laten. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw hoofdstuk te beginnen. Een leven in harmonie met de natuur, zonder patiënten en overvolle agenda's. Het was tijd om te genieten, zonder tandheelkundige verantwoordelijkheden.
Uiteindelijk stond er geen 'tandarts' in de rouwadvertentie, aangezien hij dat al lange tijd niet meer was. Echter, een week later stroomden de condoleances binnen, waarbij opvallend veel voormalige patiënten hun respect betuigden, hoewel hij al 27 jaar met pensioen was. Mijn vader had het vak al lang vaarwel gezegd, maar voor zijn patiënten bleef hij tot in de dood hun tandarts.
Jerry Baas
